De camera ging mee in mijn rugzak met de gedachte dat ik wat vakantiefoto's kon maken en misschien wat portretten van Ronald. Goed daar had Ronald een heel ander idee bij. We liepen richting de zee vlak voor zonsondergang en hij zette me op de spreekwoordelijke stip. Terwijl de zon langzaam onder ging werd ik het onderwerp en klikte Ronald weg als een volleerde pro. Waar ik wel om moest lachen want normaal ben ik degene die loopt en praat en zegt kijk eens deze kant uit, draai je hoofd een beetje in die richting. Nu Ronald de camera vasthield was hij degene die tegen me sprak en zei wat ik moest doen en dat deed hij top.

Want nu weet ik weer hoe het voelt om op de stip te staan, om me oncomfortabel te voelen, niet goed te weten wat ik met mijn handen moet doen en mijn benen. Moet ik lachen of mijn hoofd draaien? Wat je wilt was het antwoord en dus moest ik wel heel hard lachen als ik mezelf zo van een afstandje bekeek als onderwerp van deze fotosessie.

Terwijl ik naar het resultaat kijk kan ik alleen maar concluderen dat het goed is om zelf zo af en toe voor de camera te staan en er aan herinnerd worden hoe het voelt om je ongemakkelijk en oncomfortabel te voelen zo voor de camera.