Ik ben 40. Zo ik heb het gezegd! En weet je wat, 40 zijn is echt zo slecht nog niet. Echt. Het mooie aan leeftijd is, het zegt niets of een persoon. Het zegt helemaal niets over mij. Het zegt niet wat ik leuk vind, wat ik doe, voel, haat of lief heb. Het is, hoe cliche, maar een nummer.

In alle ernst ik denk werkelijk dat ik ergens rond mijn 18de ben blijven hangen. Ik luister naar 538 wat niet echt voor mijn leeftijdsgroep is. Ik kijk televisie die voor een veel jongere doelgroep is gemaakt (bijv Entourage, Friday Night Lights of What about Brian, ik kijk nog steeds MTV the City of my Sweet Sixteen zonder me te schamen). Dus waarom zou ik mezelf een depressie aanpraten alleen maar omdat ik een bepaalde leeftijd heb? Dat hoef ik niet, geen enkele reden.

Maar terug naar mijn verjaardag, Ronald vertelde me woensdag dat hij de volgende dag nog een verrassing voor mij in petto zou hebben. Dus toen hij naar huis reed en mij telefonisch vertelde dat hij bij zijn derde stop was om een van mijn cadeau's had ik werkelijk geen idea wat hij voor mij zou ophalen. Ik had nog een eet afspraak met twee oude vrienden (we hadden een gezellige avond) maar dat betekende ook dat ik nog wat geduld moest hebben. Toen we afscheid hadden genomen ben ik als een gek naar huis gereden wetende dat cadeau's op mij lagen te wachten.

Ronald had alle cadeau's netjes ingepakt en in het huis verstopt. Dus ik kon op zoek met wat warm en koud aanwijzigingen. In totaal vond ik 5 cadeau's. En wat kent hij me toch goed! Ronald heeft me een van de mooiste cadeau's ooit gegeven.

Hij heeft camera benodigdheden gekocht (yeah). Een batterij grip, extra batterij, memory card, hand strap en tot slot een een Spyder 3 Calibratie set. Vooral het laatste had ik niet verwacht. En zeg nou zelf met dit soort cadeau's is 40 zijn toch helemaal niet zo erg!