De man keek naar mijn ticket en wuifde mij door. Al lopende probeerde ik mijn riem uit mijn jeans te halen en ik mijn jaszak te stoppen terwijl ik keek waar ik mijn spullen door de security check zou laten gaan. Het was nog heel rustig dus ik kon op mijn gemak mijn spullen op de band zetten. Terwijl ik mijn spullen op de band plaatste (trolley, camera tas, handtas) keek de security agent naar mij en vroeg: 'Wat is dit?' terwijl hij mijn zwarte tas op pakte. Ik keek hem verrast aan en op dat moment realiseerde ik me dat ik deze tas misschien wel niet mee mocht nemen aan boord. Ik stotterde en zei statief euh, ah, tripod, parapluutje. Ik zag zijn wenkbrauwen om hoog schieten. 'Je mag deze niet mee aan boord nemen.' Ik was oprecht verrast omdat ik mijn tripod wel mee aan boord had mogen nemen vanuit Amsterdam. 'Waarom niet? Op de heen weg mocht ik deze ook meenemen aan boord.' hij schudde zijn hoofd en pakte mijn tas op. 'Dat was een vergissing. Je moet het maar opsturen.' (waar heen?) Ik begreep er niets van het was geen vergissing, het was een tripod en ik ging dat ding niet inchecken. Maar het maakte niet uit wat ik zei welk argument ik ook bedenken, ik kon de beste man niet overtuigen. 'Het spijt me bleef hij maar herhalen.' (ja vast).
Ik foeterde behoorlijk en ging naar beneden. Toen ik incheckte stond nog niemand in de rij, nu was een rij van wel 50 man voor me en nog een niet zo'n aardig woord ging door mijn hoofd. Gelukkig ging nog een desk open en ik vroeg waarom mijn tripod niet mee aan boord mocht. Ze schudde alleen maar haar hoofd (vast iets Italiaans) en ze labelde mijn tas. Met lood in mijn schoenen liep ik naar de odd size bagage desk. De twee dames keken verbaast op toen ze mijn kleine tasje zagen. Ze wilde weten wanneer mijn vlucht ging en wat er in mijn tas zat. Ondanks dat al die informatie op de tas stond gaf ik de informatie, toonde de dames de tripod en parapluutje en ze wenste mij een fijne dag en een goede vlucht. Die zie ik nooit meer terug zij ik zacht en wuifde naar de dames terwijl ik weer naar boven ging.
Toen ik op Amsterdam aankwam ging ik op weg naar de odd size bagage band en wachtte. Ik had al mijn andere spullen bij me aan boord zodat ik niet op mijn bagage hoefde te wachten. Maar ik moest dus wachten en wachten. Nadat twee vluchten die na de mijne waren binnengekomen al hun odd size bagage op de band hadden uitgeladen ging ik op weg naar de arrival service balie. Ze waren verrast en wilde weten of ik bij de juiste band had gekeken, ik knikte alleen maar. Na het invullen van twee A4tjes was het officieel, mijn tripod was VERMIST!
Ze hadden geen idee of het nog in Napels of in Amsterdam was. Ik ontvin een excuus, een brief van de vliegtuigmaatschappij en een het spijt me en ging weer op weg. Twee dagen gingen voorbij zonder enig bericht van de arrival service. Ik was boos op mijzelf dat ik mijn tripod uberhaupt had meegenomen (ik heb 'm niet eens gebruikt tijdens de trouwerij). Boos op de luchthaven omdat ik hem wel op de heen reis mocht meenemen en niet op de terugweg. In gedachte zei ik vaarwel tegen mijn tripod en toen ontving ik een SMS bericht. Ze hadden mijn bagage gevonden!
'Ik neem het terug, ik neem het allemaal terug. Alles wat ik over mijn tripod, de luchthaven, de bagage afhandeling. Ik bied mijn excuus aan.' Mijn tas is terug. Ik kan zien dat het een zware reis is geweest. De tas is beschadigd en vies maar hij is terug. En het heeft mee een waardevolle les geleerd want ik neem 'm nooit mee in het vliegtuig. Maakt niet uit wat er gebeurd want ik hou teveel van mijn tripod.
