Camera gear is net snoep goed. Het is zoet en je wil er steeds meer van. Iedere keer vind ik weer iets wat ik aan mijn wensenlijstje toevoeg en die begint een aardig formaat te worden. Ik krap me regelmatig op het hoofd want er is zoveel om uit te kiezen. Dus lees ik er over, zoek ik het internet af, leer ik er over voor dat ik iets koop.

Het heeft me wat tijd gekost voor dat ik de hele off camera flash set bij elkaar had. Mijn eerste onderdeel was de on camera flash was de Canon 580II maar voor de extra flash koos ik de Nissin di866. Een hele krachtige maar vooral eenvoudig in het gebruik. Als light stand koos ik voor de phottix eenvoudig en licht gewicht met een paraplu voet.

Om de flitsers te laten voeren is de off camera flash verbonden met een Pocket Wizard Plus II. Samen met de TT1 mini een solide combinatie. En dat is het, de complete set en ik kan niet wachten om er heel veel bruiloften mee te fotograferen.

Vorige week gebeurde iets vreemds. Zonder aankondiging hield de batterij van mijn laptop er mee op. Op zondagavond. Gelukkig kon ik nog werken met de stroomdraad maar verder wist mijn Mac me te vertellen dat ik geen batterij had. Hoezo geen batterij? Ik heb 'm niet verwijderd. Kan 'm niet eens uit mijn laptop halen. Wat nu. Volgende dag maar even naar Apple gebeld. Ja het kwam wel vaker voor dat een batterij er binnen twee jaar mee ophoudt. Het hangt nogal van het gebruik af (goed mijn laptop staat dag en nacht aan...). Het duurt ongeveer 10 dagen om 'm te vervangen. WAT? 10 dagen dat kan toch niet waar zijn. Misschien zijn er andere winkels met een service afdeling. Ik belde een en zij gaven aan dat het twee dagen duurt om een batterij te vervangen. Dan maar na het Hemelvaart weekend.

Tot op donderdag iets gebeurde wat ik niet kan verklaren. Ik zat te werken en plots hield mijn laptop er mee op. Met stroomdraad aangesloten en al. Was mijn Mac nu helemaal stuk? Ik kon booten en vervolgens zag ik in de rechter boven hoek 96% staan. 96%? Echt. Itis a live. Mijn batterij werkte nog. Voorzichtig haalde ik mijn stroom draad los en ja hoor mijn Mac bleef draaien. Jippie. En hij werkt nog steeds geen idee what er gebeurd maar it is still alive.

Als klein meisje had ik geen Barbie. We hadden niet veel geld en ik had een bijna Barbie namelijk een Steffi. Wat ik wel had was een Barbie folder. Ik kon dagen achter elkaar wegdromen in deze folder totdat deze bijna uitelkaar viel. Geen Barbie hebben of een van de Barbie accessoires was prima, met mijn folder kon ik me inleven hoe het zou zijn.

Deze gewoonte ben ik nooit helemaal kwijtgeraakt. Ik ben nog steeds gek op tijdschriften en kan (eindeloos) websites bekijken en reviews lezen van iets wat ik graag wil hebben. Dus toen ik besloot dat ik graag de Canon 85mm 1,2L lens wilde hebben, heb ik gelezen en gelezen. Afgelopen vrijdag was het tijd en hier is het dan. Een paar dagen na kerst werd het gebracht maar het voelt nog als een cadeau.

Het is een prachtige lens, zwaar en focused langzamer dan mijn andere objectieven maar het maakt prachtige foto's en dat is de reden waarom ik deze wilde hebben. Om mooie foto's te maken. Ik heb al een aantal foto's gemaakt (natuurlijk) maar ik kan niet wachten om 'm echt te testen tijden de volgende bruiloft.

De man keek naar mijn ticket en wuifde mij door. Al lopende probeerde ik mijn riem uit mijn jeans te halen en ik mijn jaszak te stoppen terwijl ik keek waar ik mijn spullen door de security check zou laten gaan. Het was nog heel rustig dus ik kon op mijn gemak mijn spullen op de band zetten. Terwijl ik mijn spullen op de band plaatste (trolley, camera tas, handtas) keek de security agent naar mij en vroeg: 'Wat is dit?' terwijl hij mijn zwarte tas op pakte. Ik keek hem verrast aan en op dat moment realiseerde ik me dat ik deze tas misschien wel niet mee mocht nemen aan boord. Ik stotterde en zei statief euh, ah, tripod, parapluutje. Ik zag zijn wenkbrauwen om hoog schieten. 'Je mag deze niet mee aan boord nemen.' Ik was oprecht verrast omdat ik mijn tripod wel mee aan boord had mogen nemen vanuit Amsterdam. 'Waarom niet? Op de heen weg mocht ik deze ook meenemen aan boord.' hij schudde zijn hoofd en pakte mijn tas op. 'Dat was een vergissing. Je moet het maar opsturen.' (waar heen?) Ik begreep er niets van het was geen vergissing, het was een tripod en ik ging dat ding niet inchecken. Maar het maakte niet uit wat ik zei welk argument ik ook bedenken, ik kon de beste man niet overtuigen. 'Het spijt me bleef hij maar herhalen.' (ja vast).

Ik foeterde behoorlijk en ging naar beneden. Toen ik incheckte stond nog niemand in de rij, nu was een rij van wel 50 man voor me en nog een niet zo'n aardig woord ging door mijn hoofd. Gelukkig ging nog een desk open en ik vroeg waarom mijn tripod niet mee aan boord mocht. Ze schudde alleen maar haar hoofd (vast iets Italiaans) en ze labelde mijn tas. Met lood in mijn schoenen liep ik naar de odd size bagage desk. De twee dames keken verbaast op toen ze mijn kleine tasje zagen. Ze wilde weten wanneer mijn vlucht ging en wat er in mijn tas zat. Ondanks dat al die informatie op de tas stond gaf ik de informatie, toonde de dames de tripod en parapluutje en ze wenste mij een fijne dag en een goede vlucht. Die zie ik nooit meer terug zij ik zacht en wuifde naar de dames terwijl ik weer naar boven ging.

Toen ik op Amsterdam aankwam ging ik op weg naar de odd size bagage band en wachtte. Ik had al mijn andere spullen bij me aan boord zodat ik niet op mijn bagage hoefde te wachten. Maar ik moest dus wachten en wachten. Nadat twee vluchten die na de mijne waren binnengekomen al hun odd size bagage op de band hadden uitgeladen ging ik op weg naar de arrival service balie. Ze waren verrast en wilde weten of ik bij de juiste band had gekeken, ik knikte alleen maar. Na het invullen van twee A4tjes was het officieel, mijn tripod was VERMIST!

Ze hadden geen idee of het nog in Napels of in Amsterdam was. Ik ontvin een excuus, een brief van de vliegtuigmaatschappij en een het spijt me en ging weer op weg. Twee dagen gingen voorbij zonder enig bericht van de arrival service. Ik was boos op mijzelf dat ik mijn tripod uberhaupt had meegenomen (ik heb 'm niet eens gebruikt tijdens de trouwerij). Boos op de luchthaven omdat ik hem wel op de heen reis mocht meenemen en niet op de terugweg. In gedachte zei ik vaarwel tegen mijn tripod en toen ontving ik een SMS bericht. Ze hadden mijn bagage gevonden!

'Ik neem het terug, ik neem het allemaal terug. Alles wat ik over mijn tripod, de luchthaven, de bagage afhandeling. Ik bied mijn excuus aan.' Mijn tas is terug. Ik kan zien dat het een zware reis is geweest. De tas is beschadigd en vies maar hij is terug. En het heeft mee een waardevolle les geleerd want ik neem 'm nooit mee in het vliegtuig. Maakt niet uit wat er gebeurd want ik hou teveel van mijn tripod.

Tijdens het fotograferen liep ik vaak tegen de situatie aan dat ik mijn onderwerp had scherp gesteld en op het moment dat ik wilde afdrukken de camera weer opnieuw begon scherp te stellen. In de meeste camera's zit immers het scherpstel mechanisme en het afdrukken onder 1 knop. Heel vervelend zeker als er weinig licht is en ik had scherp gestedl. In de door mij al regelmatig besproken workshop van Mike Larson werd ik voor het eerst geintroduceerd met het fenomeen back button focus. Ik had er wel eens iets over gelezen in blogs maar toen ik zag hoe het werkte heb ik meteen mijn Canon 350D aangepast. In het begin vergat ik nog wel eens scherp te stellen maar al snel zag ik een duidelijk verschil in mijn fotografie. Veel scherpere foto's en ik kan veel sneller reageren als iets voor mijn camera gebeurd.

Maar wat doet back button focus nu eigen? Met back button focus wordt het scherpstellen verplaatst naar de * button die aan de achterzijde van de camera zit. De ontspanknop wordt nu alleen nog gebruikt om de foto af te drukken.

Toen ik mijn Canon 5DmkII kocht heb ik direct mijn instellingen aangepast maar het werkte niet als bij mijn Canon 350D. Totdat ik de blog van Melissa Jill een fotografe uit Arizona vond die deelde wat de juiste instellingen waren voor de Canon 5mkII maar ood de Canon 5D en Nikon camera's.

Hier een korte uitleg hoe de instelling van je Canon 5D MKII kunt aanpassen voor back button focus:
* Ga naar het menu en selecteer de camera tab.

* Ga naar C.FN IV: Operation/Others en zet #1 op "3:AE lock/Metering + AF start" en

   zet #2 op "1:Enable"

* Zet vervolgens je AF setting op AI Servo en klaar ben je.

Voor de Canon 5D:
* Ga naar het menu selecteer custom function 4 en zet deze op setting 1. (setting 0 is default) 

* Zet vervolgens je AF setting op AI Servo en klaar ben je.

Voor Nikon gebruikers is een instructie te vinden op D-Town TV everything DSLR, waar Matt Kloskowski in aflevering 31 laat zien hoe je de instellingen voor je Nikon camera moet instellen.

Ik ben 40. Zo ik heb het gezegd! En weet je wat, 40 zijn is echt zo slecht nog niet. Echt. Het mooie aan leeftijd is, het zegt niets of een persoon. Het zegt helemaal niets over mij. Het zegt niet wat ik leuk vind, wat ik doe, voel, haat of lief heb. Het is, hoe cliche, maar een nummer.

In alle ernst ik denk werkelijk dat ik ergens rond mijn 18de ben blijven hangen. Ik luister naar 538 wat niet echt voor mijn leeftijdsgroep is. Ik kijk televisie die voor een veel jongere doelgroep is gemaakt (bijv Entourage, Friday Night Lights of What about Brian, ik kijk nog steeds MTV the City of my Sweet Sixteen zonder me te schamen). Dus waarom zou ik mezelf een depressie aanpraten alleen maar omdat ik een bepaalde leeftijd heb? Dat hoef ik niet, geen enkele reden.

Maar terug naar mijn verjaardag, Ronald vertelde me woensdag dat hij de volgende dag nog een verrassing voor mij in petto zou hebben. Dus toen hij naar huis reed en mij telefonisch vertelde dat hij bij zijn derde stop was om een van mijn cadeau's had ik werkelijk geen idea wat hij voor mij zou ophalen. Ik had nog een eet afspraak met twee oude vrienden (we hadden een gezellige avond) maar dat betekende ook dat ik nog wat geduld moest hebben. Toen we afscheid hadden genomen ben ik als een gek naar huis gereden wetende dat cadeau's op mij lagen te wachten.

Ronald had alle cadeau's netjes ingepakt en in het huis verstopt. Dus ik kon op zoek met wat warm en koud aanwijzigingen. In totaal vond ik 5 cadeau's. En wat kent hij me toch goed! Ronald heeft me een van de mooiste cadeau's ooit gegeven.

Hij heeft camera benodigdheden gekocht (yeah). Een batterij grip, extra batterij, memory card, hand strap en tot slot een een Spyder 3 Calibratie set. Vooral het laatste had ik niet verwacht. En zeg nou zelf met dit soort cadeau's is 40 zijn toch helemaal niet zo erg!

Ik vind mijn Canon 5D camera echt heel goed, nee dat is een understatement, ik ben helemaal weg van mijn 5D! Maar ondanks dat ik zo van deze camera houd zijn er momenten waarop een kleinere variant beter past. Een city trip, een verjaardagsfeestje, een wedstrijd op de tribune.

Toen we in 2003 trouwde kochten we een Canon Ixus 400 camera. Een van de beste compact camera's van die tijd waarmee we onze hele huwelijksreis hebben vastgelegd. De camera maakt geweldige foto's en door de omvang past ie makkelijk in je handpalm. Maar met alle features die erop zitten ontbreekt de mogelijkheid om in manuele mode te fotograferen en ik moet zeggen dat ik tegenwoordig wel heel graag in manuele mode schiet.

Met een vakantie in d eplanning ben ik op zoek gegaan naar een camera die deze feature wel hebben en ook nog een videos in HD kan opnemen. Na wat onderzoek heb ik mijn nieuwe camera gevonden. De Canon Powershot sc200 met image stabilisatie. Het verschil met de Ixus is enorm van 4.0 miljoen megapixels naar 12 miljoen megapixels. Het enige wat ik niet begrijp is waarom de flits standaard open gaat ook als ik geen flits wil gebruiken maar dat is het enige minpunt tot dus ver.

Dus als je op zoek bent naar een goede compact camera met de mogelijkheid om manueel te schieten en HD videos wil maken dan moet je toch echt de Canon Powershot sx200 eens bekijken. Zeg eens eerlijk ziet ie er niet schitterend uit?